Chaotic Soul

Porównanie szczęścia do pociągu nie byłoby trafne. Szczególnie teraz, kiedy przez te śniegi nic nie jeździ. Ale londyńskie metro się już nada. Szczęście pędzi z zawrotną prędkością. Nie czeka. Nie ogląda się na spóźnionych pasażerów. Po prostu, jak nie wsiądziesz w odpowiednim momencie to nie pojedziesz. Nie wiesz, kiedy przyjedzie następny, nie ma rozkładu. Nikt Cię nawet nie spyta, czy nie marzniesz na przystanku. A jak zrobisz sobie przerwę na kawę w bufecie to w tym właśnie momencie zdąży ominąć Cię kolejny pociąg. Szczęście nie zagwiżdże, nie będzie się przypominało.  Trzeba korzystać z okazji jak się nadarzą. Nie czekać na lepszą taryfę, bo zdążysz się zestarzeć do tego czasu. „Łap szczęście za rogi”- to chyba naprawdę ma sens. Przepuściłam w życiu masę takich okazji. Za późno się decydowałam i szczęście odjeżdżało z zawrotną prędkością pozostawiając po sobie jedynie prześmiewczy chichot dzwoniący w moich uszach. I ganianie za ostatnim wagonem już mnie nie bawi, już tak nie chce. Mam ochotę… Nie, nie mam na nic ochoty. Ale podobno stany depresyjne i tak zwane doły są bardzo owocne w twórczość artystyczna i literacką. Może coś powstanie mimo braku talentu… Miałam się wyżyć pisząc. Nie powiem, żeby to jakoś zadziałało. I tym bardziej czuje do siebie jakieś nienazwane negatywne uczucie, że wyżalam się w Internecie, a nie jakiejś prawdziwej osobie, która nie wiedziałaby jak zareagować na moją nagłą wylewność.

Na Wasze szczęście tylko gościnnie, ladybird (co ja tu robie?!)